Γυναίκες του δρόμου και γυναίκες για σεβασμό

ΣΤΑ 15 - 16 αλλο η γυναίκα που σέβεσαι και άλλο η πόρνη

Σε κάθε περίπτωση, το θέμα «γκόμενας» ήταν κυρίαρχο μεν, δύσκολα υλοποιήσιμο δε. Παρόλα αυτά όμως, υπήρχαν πάντα οι παραμυθάδες που μας παρουσίαζαν με έπαρση τις επιδόσεις τους,. Εκ των πραγμάτων, μας έκαναν να νοιώθουμε μειονεκτικά ως άντρες. Ευτυχώς, πήραμε την εκδίκησή μας όταν σταδιακά το γκέτο των αγοριών διαλύθηκε. Εκεί με πληροφορίες από πρώτο χέρι πλέον, από τα ίδιες τις κοπέλες - πρώην «γκόμενες» (υποτίθεται), διαπιστώναμε πως οι περισσότερες επιδόσεις ήταν «μούφα». Λύτρωση.

Ταυτόχρονα όμως υπήρχε ένα δεύτερο στοιχείο που έκανε πολλούς να νοιώθουμε μειονεκτικά. Οι οίκοι ανοχής. Οκ, δεν έχεις γκόμενα, γιατί δεν πας στις πουτάνες ? Υπόψην, τότε δεν είχε προηγηθεί η κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και δεν είχαμε τις δίμετρες καλλονές. Η όλη εικόνα ήταν πως πας, τη βλέπεις, όπως και αν είναι. Αν σου κάνει, σε γενικές γραμμές, πας μέσα και αυτό ήταν. Και όλοι πήγαιναν. (ή έλεγαν πως πήγαιναν).

Προσωπικά, όπως και πολλοί άλλοι, ταξιδεύαμε σε μέρη και σε ιστορίες όπου η αγάπη και το σέξ ήταν ένα. Δεδομένα και άγνωστα ταυτόχρονα, με πόθο και φόβο. Τόσο για τους κατά καιρούς έρωτές μας, όσο και για την ίδια την κατάσταση που, πρώτα την πλάθαμε και μετά καλούσαμε τους έρωτές μας να την γεμίσουν με την ονειρική τους παρουσία.

Κάποια στιγμή, αποφάσισα κι εγώ, να λέω πως «έχω πάει». Αν μου ζητούσαν λεπτομέρειες, πως και τι, ήταν εύκολο, τους παρείχα παραλλαγές των όσων είχα ακούσει, είτε από τους ίδιους, είτε και από τους άλλους. Έτσι τουλάχιστον καθάριζα με την επιβεβαίωση και μπορούσα να ασχοληθώ ανεπηρέαστος με τα όνειρα και τα αδιέξοδά μου.

Αλλά ήρθε η καταραμένη μέρα της αποκάλυψης.

Κανονίστηκε σινεμά. Ταινία. : Τόρα – τόρα – τόρα. Υπερπαραγωγή, με θέμα την αιφνιδιαστική επίθεση της Ιαπωνίας και την καταστροφή του αμερικανικού στόλου στο Περλ Χάρμπορ. Αυτό σηματοδότησε την είσοδο των ΗΠΑ στον Β’ Παγκόσμιο. Και μετά…. Η σχετική «τσάρκα» στους οίκους ανοχής.

Δήλωσα συμμετοχή σε μία ομάδα 5 ή 6 αγοριών που σχηματίσθηκε, όλοι από την ίδια τάξη. Μου το είχαν προτείνει και αν έλεγα όχι θα καρφωνόμουν. Μπετόν στην άποψη πως δεν κάνω τίποτα με αυτές, είπα οκ θα ακολουθήσω (για να μη γίνω ρόμπα) αλλά δεν θα συμμετάσχω. (εξ’ άλλου η τσάρκα παρείχε το δικαίωμα της απλής αναγνώρισης χωρίς συμμετοχή).

Η ταινία ήταν φοβερή. Για πρώτη φορά, υπήρχε και η οπτική γωνία των Γιαπωνέζων σε μία πολεμική ταινία που βλέπαμε. Και έθετε ζητηματάκια γενικώς, για το τι παίχθηκε τότε. Αλλά η ταινία δεν παίζει ρόλο. Με είχε επηρεάσει όμως. Μπαίνουμε λοιπόν. Μας υποδέχεται η υπεύθυνη, ευγενέστατη κυρία, μπορεί να ήταν 40, 50, 60 .. δύσκολο να προσδιορίσει κανείς. Πρέπει – αν θυμάμαι καλά – να υπήρχε και ένας τύπος που περίμενε, στο σαλόνι. Αμέσως ο τύπος πήγε μέσα. Είχε σειρά. Παλιόφατσα ήταν.

Tip of the project. και να θέλεις να πας δηλ, αν δεις έναν τέτοιον να μπαίνει πριν …. Αστα να πάνε. (και άλλα σενάρια καταστροφής).

Εμείς περιμέναμε την κοπέλα, να τη δούμε. Η υπεύθυνη μας έπιασε τη κουβέντα. Γλυκύτατη και ευγενέστατη. Μας ρώτησε σε ποια τάξη πάμε, μας συνέστησε να προσέχουμε τα μαθήματά μας και τα σχετικά. Μας ρώτησε αν θέλαμε πορτοκαλάδα. (όντως έτσι έγινε). Οι 2 -3 πιο «μπασμένοι» από εμάς απαντούσαν μονολεκτικά, «όχι, ναι, όχι, όχι» (στην πορτοκαλάδα σίγουρα όχι.) Εγώ στην πορτοκαλάδα σκέφτηκα να πω ναι, αλλά μετά με έπιασαν οι σιχαμάρες, έβλεπα και τους άλλους και σκέφτηκα «άστο καλύτερα».

Μετά από κανένα τεταρτάκι, ο προηγούμενος βγήκε από το δωμάτιο, πέρασε ανάμεσα μας και έφυγε με γρήγορο βήμα προς την πόρτα.

Τip of the project. Φαντάσου, ενώ δεν είσαι παλιόφατσα σαν τον προηγούμενο, να βγαίνεις από το δωμάτιο …. και για να φτάσεις στην έξοδο, να πρέπει να περνάς ανάμεσα από 6 πιτσιρικάδες που σε κοιτάνε, καθισμένοι στο σαλονάκι …..

Ηρθε η κοπέλα. Ουδεμία σχέση με τις αισθητικές μας προτιμήσεις. Μετά πήγε μέσα. Αποφασίστηκε η αποχώρηση, μέσω συνεννόησης με τα μάτια. Η υπεύθυνη μας συνόδεψε μέχρι την πόρτα. Ευγενέστατη και πάλι. Μας αποχαιρέτησε. Ένοιωσα τέλεια για τους εξής λόγους.

Α) mission has been completed. No cat, no damage.

B) «Πουλάκια μου μάλλον κι εσείς τρέλα πουλάτε λέγοντας πως έχετε ξεπετάξει όλα τα σπίτια της οδού Φυλής. Όλοι μέσα στην κόμπλα είσαστε». Φοβερά λυτρωτική αίσθηση.

Γ) η υπεύθυνη καταστήματος άψογη και διασκέδασε την αμηχανία μας.

Έκρινα λοιπόν σκόπιμο φεύγοντας τελευταίος, να πω «καληνύχτα και ευχαριστούμε πολύ». Ε. αυτό ήταν …. Χαμός.

- Ρε μαλάκα τι πας και λες σ’ αυτή «ευχαριστούμε» ?

- Μα ήταν ευγενική μαζί μας

- Ε και ? εδώ είσαι σε πουτάνα. Δεν είσαι με την κοπέλα σου.

- Ναι το ξέρω, αλλά τι πειράζει που της είπα ευχαριστώ ?

- Άκου να δεις. Ο σεβασμός είναι για τις κοπέλες μας. Αυτές είναι για να τις σεβόμαστε. Εδώ ήρθαμε για σέξ. Και το σεξ είναι για τις πουτάνες. (ειπώθηκε 10 φορές πιο χοντρά, αλλά δεν χρειάζεται η ακριβής απόδοση).

Μου καρφώθηκε η φράση.

Πέρασε ο καιρός. Τα όνειρα αναμετρήθηκαν με τις πραγματικότητές μας. Βρέθηκα, όπως και πολλοί άλλοι, αντιμέτωπος με πολλούς διαχωρισμούς και διχασμούς, Σχετικούς με το σεξ, τους ρόλους, τις συμπεριφορές και τα παιχνίδια.

Αλλά, πίστευα πως, αυτή η ακραία φράση, αυτή ή οριοθέτηση μεταξύ της γυναίκας / πόρνης, και της γυναίκας «αγίας» που επιλέγουμε ως σύντροφό μας (ασχέτως διάρκειας και μορφής σχέσης), δεν ήταν πλέον δεδομένη. Σε έναν κόσμο που όσο νάναι προχωράει. Και η αλήθεια είναι πως, σε γενικές γραμμές, δεν το αντιμετώπισα ιδιαίτερα ως κυρίαρχο δίλλημα. Έτσι νομίζω δηλ.

Πέρασε ο καιρός και η πόρνη παραμένει ολίγον πόρνη και η γυναίκα που σέβεσαι γίνεται μητέρα των παιδιών σου.

Αντροπαρέα 35 – 40 πλέον. Αλλοι εντελώς άνθρωποι. Ψαγμένοι κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ. Πολλά κλπ κλπ κλπ. Δεν μπαίνω σε λεπτομέρειες, αλλά η σύνοψη έχει ως εξής

- Την τάδε την γουστάρω πολύ. Ερωτικά, επικοινωνούμε φοβερά, υπάρχει μεγάλη οικειότητα, περνάμε καλά, κλπ κλπ … (Έντονη ιστορία δηλ και με «συνολικό» κλικ, το μεγάλο ζητούμενο δηλ).

- Ε καλά ρε συ, γιατί δεν το προχωράς τότε ? Φτού σου και πάλι φτού σου μη σε ματιάσουμε, αλλά προχώρα το.

- Κοιτάξτε να δείτε, εγώ αν κάνω κάτι θα το πάω για σοβαρά. (κατανοητό. Στα 35 όσο νάναι μπαίνει το ερώτημα του ποιος είμαι που πάω, ρεμάλι θα μείνω, θέλω οικογένεια κλπ).

- Ακόμα καλύτερα, αλλά μη την πιέσεις απ’ την αρχή βρε παιδί μου, δες και τις δικές της διαθέσεις, και αν είναι οκ ... why not.

- Όχι, δεν θα κάνω τίποτα και δεν θα πιέσω τίποτα. ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΓΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ.

- Ωπα. (νάτα μας…. )

- Έχω μάθει ότι @#$@#!%@$%&^ κλπ κλπ κλπ. =

Α). πηγαίνει συχνά σε μπαρ, ενίοτε πίνει και ξενυχτάει.

Β). μάλλον έχει αλλάξει αρκετούς γκόμενους, και με πληροφορίες για ενδεχομένως πραγματοποιθέντα one night’s stands, τουλάχιστον την τελευταία περίοδο.

Γ). Περιποιείται το σώμα της με ερωτικό τρόπο. (δεν διατυπώνεται διαφορετικά)

- Μα καλά, οκ. Πες ότι είναι φάση. Εσύ δηλ δεν έχεις κάνει τα αντίστοιχα ?

- Άλλο εγώ οκ. Αλλά, είναι άλλη η φάση μου και δεν λάνσαρα τον εαυτό μου σαν μελλοντικό πατέρα. Και είμαι και άντρας. Άλλο η γυναίκα που τη θέλεις μάλιστα για να κάνεις οικογένεια.

- Και Τι σχέση έχει αυτό (προαναφερθέντα Α-Β-Γ) με τη μαμά των παιδιών σου ? θα τα ταίζει friskies αν είχε 10 γκόμενους πριν, ενώ αν καθόταν σπίτι και ζωγράφιζε πρίγκιπες σε άσπρα άλογα, θα ξέρει να τους μαγειρεύει φρέσκα φαγητά από τη λαϊκή?

- Όχι ρε, είσαστε αλλού. Η γυναίκα που την έχει δεί γκόμενα, κάνει για γκόμενα και όχι για μαμά των παιδιών σου.

- Μα είπες πως εκτός από ωραία γκόμενα που τη βλέπεις και σου τη βαράει, έχετε και φοβερή επικοινωνία, είναι μια χαρά. Και δείχνει να σε γουστάρει. Γιατί δεν μπορεί να είναι και μαμά των παιδιών σου ? Και πως διάολο ορίζεις τη μαμά των παιδιών σου ?

Πάμε τώρα για τα ενδιαφέροντα.

- Η μαμά των παιδιών σου, δηλ η μελλοντική σου γυναίκα. Δεν είναι αναγκαίο να σου αρέσει ιδιαίτερα, οκ, να μη σε απωθεί, αλλά δεν χρειάζεται και το πολύ πάθος. Αν έχει πάθος με σενα, θα βγάλει αργότερα και με άλλους. Να έχει σαν στόχο να μεγαλώσει σωστά τα παιδιά μας κλπ.

- Και πως θα το ξέρεις από τώρα ?

- Φαίνεται. (από τα Α-Β-Γ φαντάζομαι). Αλλά παίρνεις και ένα ρίσκο όσο νάναι. (Να είναι Α-Β-Γ και να μη το ξέρεις προφανώς)

Πάμε και για τα άλλα ενδιαφέροντα.

- Και δεν μου λες ρε μεγάλε. Το πάθος οκ. Πες ότι περνάει, λέμε τώρα. Η επικοινωνία ? Αν δεν ταυτίζεσαι σε 10 πράγματα μαζί της ε, σε δύο χρονάκια, αν δεν τα παίξει αυτή θα τα παίξεις εσύ, αφού σε ξέρουμε. Πως θα τη βγάλεις με τη μαμά των παιδιών σου που δεν θα τη γουστάρεις, δεν θα επικοινωνείτε ιδιαίτερα ? Σου αρκεί να μαγειρεύει και θα διαβάζει τα παιδιά ?

- Για αυτά θα θέσω όρους. Θα βγαίνω με τους φίλους μου κλπ.

- Για μαζέψου λίγο. Εμείς στο επικοινωνιακό θα σου κάτσουμε. Στο σεξουαλικό όχι.

- Ειστε μαλάκες, εγώ μιλάω σοβαρά. Αν δεν κάνω τώρα τη κίνηση, αν δεν κάνω τώρα οικογένεια, πότε θα κάνω. ? Και αν μπλέξω μαζί της, θα την ερωτευτώ, θα την θέλω, αλλά θα με πάει πίσω.

- Εκείνη θέλει ρε παιδί μου τα αντίστοιχα ? το έχεις τσεκάρει.

- Δεν με νοιάζει. Εγώ δεν τη θέλω γι’ αυτόν τον ρόλο.

- Τη φοβάσαι έτσι δεν είναι ?

- Πείτε το κι έτσι. Για μένα από τη στιγμή που κάνεις οικογένεια τα πράγματα αλλάζουν. Και η γυναίκα που θα διαλέξεις πρέπει να είναι πλασμένη γι αυτό. Όχι για τα άλλα.

Το στόρυ δεν προχώρησε, η μοιραία γυναίκα που λεηλατούσε τα μπαρ και τους άντρες δεν ξέρω τι απέγινε, αλλά ο καλός μας παντρεύτηκε μετά από 2 χρόνια αν θυμάμαι καλά, ίσως και νωρίτερα. Βρήκε ένα "καλό κορίτσι" και το πήρε. Με προδιαγραφές μάλλον όπως τις ήθελε, έτσι λένε τα σχόλια. Δεν βγαίνει μαζί μας, δεν τα καταφέρνει. Δεν ξέρω αν είναι ευτυχισμένος ή όχι, δεν είναι εκεί το θέμα

Αλλά τελικά η διαφορά ανάμεσα στους ανώριμους 16ρηδες και τους ψαγμένους 30-40ρηδες, με μία γενιά διαφορά … δεν φαίνεται να είναι μεγάλη. Όλα αλλάζουν, αλλά πολύ αργά.

Ακρότητες, ενδιάμεσα και χρώματα.

Ασπρο. Η μία άκρη. Το ένα από τα δύο απόλυτα. Το κατά πόσο είναι απόλυτο, από τη στιγμή που πάνω σ’ αυτό μπορείς να ρίξεις οποιοδήποτε χρώμα προκαλώντας τους άπειρους συνδυασμούς, είναι υπό συζήτηση.

Μαύρο. Η άλλη άκρη. Το κατά πόσο είναι απόλυτο, από τη στιγμή που δεν αφήνει τίποτα να φανεί στους άλλους, είναι επίσης υπό συζήτηση.

Γκρίζο. Μάλλον το υπερεκτιμούν. Το έχουν αναδείξει σε εκπρόσωπο, των άπειρων αποχρώσεων που προκύπτουν από τις μίξεις. Τις λένε λοιπόν - αυτές τις μίξεις - , ενδιάμεσες, ίσως και έυκολες, ίσως και παραπλανητικές. Ισως και ασταθείς.

Το έχω προσπαθήσει, να ξεμπερδεύω με αυτά τα γκρίζα, τα πολύχρωμα, τα θολά, αλλά δεν μου προκύπτει. Ολο και κάτι θα ξεμένει ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο, που και αυτά, δύσκολα τα αναγνωρίζω πιά. Πάντως, η αλήθεια είναι πως το άσπρο ή το μαύρο, πολλές φορές βοηθούν, άλλοτε ίσως και να βολεύουν (λεπτή η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του «βοηθούν» και «βολεύουν»).

Η στέρηση της αναπνοής και το μαγικό κυνήγι

Κλπ κλπ …

Και απ’ εκείνη τη στιγμή, έρμαιο εκείνης της παράδοξης μαγείας,, επιδόθηκε στο κυνήγι των προτάσεων και της κάθε του λέξης. Ν’ αντισταθεί δεν μπορούσε σ’ αυτούς τους ήχους. Και στα νοήματα. Της, είχε δώσει, έτσι είχαν συμφωνήσει, το απόλυτο δικαίωμα της ερμηνείας, ακόμα και της παραμόρφωσης. Ετσι, της είχε πει, θα μπρούσε να βρεί τις πύλες προς τη σκέψη του και τη ψυχή του.

Ηταν όμως πολλές αυτές οι πύλες, ήταν διαφορετικές, την είχε προϊδεάσει. Ομως, εκείνη δεν είχε τίποτα να φοβηθεί. Στο πρώτο χάσιμό της, στην πρώτη της μικρή ασφυξία, εκείνος θα της άνοιγε το παράθυρο της διαφυγής. Δεν θάταν για δική της προαστασία όπως θα νόμιζε. Για δική του θάταν. Μες τον πανικό της, μπορεί να κοβόταν από αιχμηρές γωνίες των διαδρομών του, μπορεί να έφερνε τα πάνω – κάτω στον κόσμο του. Να τον μάτωνε. Και έτσι, εκείνος θα πονούσε.

Ακολούθησε λοιπόν τους απόηχους της σκέψης και των λόγων. Χάθηκε σε αυτές. Στα μέσα και στα έξω του. Μόνο που, άρχισε να κρυώνει. Ναι, έκανε κρύο εκεί έξω, εκεί μέσα, δεν μπορούσε να καταλάβει που βρισκόταν ακριβώς. Δεν άργισε να το διαπιστώσει. Ειχε απομακρυνθεί, μεσα στο τρελλο της παιχνίδι. Ειχε χάσει την πηγή. Την έλεγαν ανάσα. Εβγαζε εκείνη τη ζέση. Τη χρειαζόταν. Την αναζήτησε ξανα ...

Κλπ κλπ κλπ.

από ένα παλιό περιοδικό. θα βρω τινος ειναι και θα το γραψω καποια στιγμή.

Μιά φορά κι' έναν καιρό στα ΜΜΕ

Χθές το βράδυ, τυχαία, έπεσα πάνω σε μία εκπομπή του Σεραφείμ Φυντανίδη. Αναφορά στη κρίση των ΜΜΕ, φλάς μπάκ στο τέλος της δεκαετίας του 70, όπου οι ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ (με όλη τη σημασία της λέξης) ξεκίνησαν την πρώτη αυτόνομη προσπάθεια για έκδοση ανεξάρτητου εντύπου. Αφησαν τις δουλειές τους, συγκρούσθηκαν με τους παραδοσιακούς εκδότες και ξεκίνησαν. Η προσπάθεια αυτή, αργότερα συμπηκνώθηκε στην έκδοση της "Ελευθεροτυπίας".

Δεν έχει σημασία πως εξελίχθηκε η "Ε" στις μέρες μας, σημασία έχει πως για μια μεγάλη - μεγάλη περίοδο, παρά τις όποιες δυσκολίες και αντιφάσεις, μπορούσες να μιλήσεις για "ηθος", "δεοντολογία" και συναφείς έννοιες και πρακτικές, χωρίς να σε θεωρήσουν ufo. Εννοείται, όχι μόνο στα πλαίσια της "Ε". Και σε άλλα έντυπα. Οπως αναφέρθηκε - αυτό το θυμάμαι -, τότε, ήταν ΟΝΕΙΔΟΣ για τον δημοσιογράφο και κατ΄επέκταση για την εφημερίδα του, να ... διαψευσθεί μία είδηση.

Αλλά η όλη ιστορία δεν αφορούσε μόνο της ειδήσεις. Προσωπική εμπειρία. Πριν αρκετά χρόνια, έκανα μία προσπάθεια να ζήσω στην επαρχία. Καλή δολειά, είχα και καλούς φίλους κλπ. Μεταξύ των φίλων μου, ήταν ένας δημοσιοράφος - εκδότης τοπικής εφημερίδας. Από τότε διέβλεπε τους κινδύνους κοινωνικού κιτρινισμού και πέραν των άλλων, πρόσεχε πάρα πολύ τα σχετικά ρεπορτάζ, μήπως και εκθέσει ανθρώπους, τους φέρει σε δύσκολη θέση, κλπ κλπ. Ηταν επιχειρηματίας εννοείται. Αλλά ειχε - και εξακολουθεί να διατηρεί ένα πλαίσιο αρχών - η δέ εφημερίδα του, διατηρώντας μία ξεχωριστή γραφή, βρίσκεται σταθερά στην πρώτη θέση, της ευρύτερης περιοχής της. Χωρίς σκάνδαλα, φωτογραφίες από πτώματα, από συγγενείς σε νοσοκομεία κλπ.

Τότε λοιπόν, μία ομάδα επιχειρηματιών, του ζήτησαν να τους οργανώσει ένα "τοπικό κανάλι". Από τις πρώτες προσπάθειες της ιδιωτικής τηλεόρασης σε περιφερειακό επίπεδο. Εθεσε τους όρους του. Ποιοτικούς κυρίως, ας στηνόταν το κανάλι και μετά θα έβλεπε τι θα έκανε... Το έστησε και μετά .. ξαναγύρισε στην εφημερίδα του.

Μου ζήτησε να τον βοηθήσω. Κυρίως σε business plan και τέτοια, αλλά και όχι μόνο σε αυτά. Αλλο που δεν ήθελα. Ασχολήθηκα με "τα μπούνια" για 1 - 2 μήνες, τζάμπα, έτσι για την εμπειρία.... Συμμετείχα - άσχετος εγώ, αλλα ήθελα να μαθαίνω - και στο στήσιμο των ειδήσεων, των ρεπορτάζ κλπ. Με τις πρώτες εκπομπές, έπρεπε να καλύψουν ένα σημαντικό κοινωνικό γεγονός, γάμος, βάφτιση, δεξίωση ..κάτι τέτοιο. Παρακολουθήσαμε μαζί με τον φίλο μου το δελτίο ειδήσεων. Μιά χαρά το βρήκα εγώ, μία χαρά η κάλυψη. Κόσμος, καλά πλάνα, καθαρή εικόνα, καθαρός ήχος κλπ. Τον είδα όμως που τσαντίστηκε.

- "Τους μαλάκες .. τράβηξαν κοντινό πλάνο. Τους έχω πει να μη τραβάνε κοντινά πλάνα χωρίς να ρωτάνε."

- Μα ... γιατί .. ? τόση σημασία έχει ?

- Γι΄αυτό εγώ είμαι δημοσιογράφος και εσύ κάτι μεταξύ οικονομολόγου και διανοούμενου της συμφοράς, μου απάντησε ... με τη γνώστή πλάκα που κάναμε. "Και γι αυτό εγώ βλέπω πράγματα που εσύ δεν βλέπεις", συνέχισε.

- #$^$@%#^$$#&*T#@@$%$%^$%$# (δική μου αντίδραση, ακατάλληλη για δημοσιοποίηση).

- Γιατί αγαπητέ μου, απλούστατα, το κοντινό πλάνο, συνιστά παραβίαση της ιδιωτικότητας. Εκτός και αν εσύ γουστάρεις να είσαι πρώτη φίρμα, .. ρωτάς τον άλλον, αν θέλει να φαίνεται γκρό πλαν η φάτσα του, οι γκριμάτσες του, το πως μασάει, το πως καπνίζει ?

- Μα είναι κοινωνική εκδήλωση.... Λογικό ειναι ....

- Οχι, δεν είναι. Αμα του αλλουνού του δώσεις στα χέρια μία κάμερα και ένα μικρόφωνο, πρέπει να ξέρει πως να το χρησιμοποιήσει. Αλλοιώς, θα σε τραβάει όταν οδηγείς, θα μπουκάρει στην αυλή του σπιτιού σου, θα σου παραβιάσει κάθε ιδιωτικότητα. Και επειδή τη μυρίζομαι τη δουλειά, πρέπει να τους το κόβεις από τώρα. Από το ανώδυνο. Αν και δεν υπάρχει ανώδυνο και μη στην ενημέρωση.

Κάπως έτσι ήταν ο διάλογος. Αλλά το νόημα δεν ήταν κάπως έτσι .. Ηταν ακριβώς έτσι.

Ο Ντίνος συνεχίζει στην πόλη του με την Εφημερίδα. Το κανάλι, συνεχίζει και αυτό, μάλλον, θα τραβάει πλέον γκρό πλαν σε εκδηλώσεις ... αλλά δεν έχει σημασία. Και αυτοί ζούν καλά, κι εμείς συμπαθητικά.

Καστοριάδης - Βιογραφία.

Διάλεξα το κείμενο της wikipedia, με κάποια προσωπικά σχόλια, (μπλέ πλάγια γράμματα).

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

Τα πρώτα χρόνια στην Αθήνα

Γεννήθηκε το 1922 στην Κωνσταντινούπολη και την ίδια χρονιά η οικογένεια του μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης πρωτοήρθε σε επαφή με την μαρξιστική σκέψη και την φιλοσοφία ταυτόχρονα σε ηλικία 13 ετών, οπότε και γεννήθηκε και το ενδιαφέρον του τόσο για την σκέψη όσο και για την πολιτική. Η πρώτη ενεργός ανάμιξη και δραστηριοποίηση του στην πολιτική, ήρθε όταν επί δικτατορίας Μεταξά (1937) προσχώρησε στην ΟΚΝΕ. Ενεγράφη στο κομμουνιστικό κόμμα και το 1941 και λίγο μετά την αρχή της κατοχής συγκρότησε μαζί με άλλους νέους μία ομάδα που εναντιωνόταν στο σωβινιστικό προσανατολισμό του ΚΚΕ. Το 1943 προσχώρησε στην τροτσκιστική ομάδα του Σπύρου Στίνα, πράγμα που είχε ως συνέπεια τη δίωξή του όχι μόνο από τους Γερμανούς αλλά και από το ΚΚΕ. Το 1944 γράφει τα πρώτα του κείμενα για τις κοινωνικές επιστήμες και τον Μαξ Βέμπερ (Max Weber), τα οποία δημοσιεύει στο περιοδικό Αρχείο Κοινωνιολογίας και Ηθικής.

Σήμερα το «αποχωρώ» από το ΚΚΕ και γίνομαι οτιδήποτε, είναι πανεύκολο. Τότε ήταν από δύσκολο έως ρίσκο της ίδιας σου της ζωής. Ειδικά αν γινόσουν τροσκιστής. Η ΟΠΛΑ (μονάδες κρούσης του ΚΚΕ), εκτός από τους φασίστες, τους συνεργάτες των γερμανών, τους εν γένει διαφωνούντες κλπ, έδειχναν πολλές φορές και μία ιδιαίτερη ευαισθησία στους τροτσκιστες. Ο εσωτερικός εχθρός είναι πάντα πιο επικίνδυνος.

Ο Τρότσκυ, υπήρξε ένας από τους βασικούς συντελεστές της Οκτωβριανής Επανάστασης του 1919, μαζί με τον σύντροφο Λέννιν και το ανερχόμενο αστεράκι σύντροφο Στάλιν. Διαφώνησε και τόλμησε παράλληλα να αναπτύξει ένα συγγραφικό έργο. Εκτελέστηκε. Ωστόσο, «η σχολή» του βρήκε μεγάλη απήχηση, τόσο στο εσωτερικό του Κ.Κ της Σοβιετική Ενωσης, όσο και Διεθνώς. Οι οπαδοί του, είχαν – κατά κανόνα – την τύχη του αρχηγού τους, τόσο στη Σ. Ενωση, όσο και στην Ελλάδα.

Σπούδασε αρχικά νομικά και οικονομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά τα Δεκεμβριανά, αποδοκίμασε την στάση του ΚΚΕ και, στη συνέχεια, μετέβη με το πορτογαλικό πλοίο Ματαρόα από τον Πειραιά στο Παρίσι όπου έμελλε να εγκατασταθεί μόνιμα. Συνεπιβάτες σε αυτό το πλοίο και οι άλλοι δύο Έλληνες, μετέπειτα στοχαστές του Παρισιού, ο Κώστας Αξελός και ο Κώστας Παπαϊωάννου, που μαζί με διακόσιους ακόμα (ανάμεσα στους οποίους και οι: Μακρής, Ξενάκης, Κρανάκη) είχαν εξασφαλίσει, με την βοήθεια του Οκτάβιου Μερλιέ (Octave Merlier), υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου από την γαλλική κυβέρνηση.

Στο Παρίσι

Στο Παρίσι έγινε μέλος της τροτσκιστικής Τετάρτης Διεθνούς και του Διεθνιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος, από τις οποίες όμως άρχισε σταδιακά να απομακρύνεται, ώσπου μετά το 1948 να εγκαταλείψει οριστικά το τροτσκιστικό κίνημα. Παράλληλα από την ίδια χρονιά άρχισε να εργάζεται στην υπηρεσία Στατιστικής Εθνικών Λογαριασμών και Μελετών Ανάπτυξης του Οργανισμού Οικονομικής Ανάπτυξης και Συνεργασίας (ΟΟΣΑ), μια θέση την οποία διατήρησε ως και το 1970.

Ξεκίνησε, μαζί με άλλους, μία μοναχική πορεία που είχε ως αναφορά (τι άλλο) ένα περιοδικό. Τη σκέψη δηλαδή. Διανοούμενοι. Για τον κόσμο, την αριστερά, τη κοινωνία, τη Σοβιετική Ενωση, τον Σοσιαλισμό. Οπως και αρκετοί άλλοι, είχε διαχωρίσει τον εαυτό του από τον αρχικό του πυρήνα. Δεν είναι έυκολο πραγμα ξέρετε αυτό. Πονάει. Το να είσαι μόνος. Ωστόσο, η κοινωνία γύρω του, κάτι είχε μυριστεί. Όχι αναγκαστικά από αυτόν, αλλά και άλλα πολλά. Και φάνηκε πως κάτι έγινε στην Ευρώπη.

Το 1946 ξεκίνησε και η γνωριμία του με τον διανοούμενο Κλωντ Λεφώρ, με τον οποίο συγκρότησαν μία εσωτερική τάση στο PCI, από το οποίο αποχώρησαν το 1948 και ίδρυσαν την ομάδα Socialisme ou Barbarie («Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα»), η οποία από το επόμενο έτος μέχρι το 1965 εξέδιδε το ομώνυμο περιοδικό. Από τα κείμενα εκείνης της περιόδου προέκυψαν τα βιβλία: Η Γραφειοκρατική Κοινωνία (1973), Η Πείρα του Εργατικού Κινήματος (1974), Το Περιεχόμενο του Σοσιαλισμού, Σύγχρονος Καπιταλισμός και Επανάσταση, Η Γαλλική Κοινωνία (1979). Μέσα από το συγκεκριμένο περιοδικό βρήκαν βήμα τα επόμενα χρόνια γνωστοί διανοούμενοι της Γαλλίας, όπως ο Lyotard και ο Debord. Το περιοδικό κινείτο πέραν των τροτσκιστικών κύκλων και ήταν ιδιαίτερα επικριτικό στα καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Χαρακτηριστική της γραμμής του περιοδικού ήταν η ανάλυση του Καστοριάδη για το πολιτικό σύστημα της Σοβιετικής Ένωσης, το οποίο το χαρακτήρισε καθεστώς "Γραφειοκρατικού Καπιταλισμού". Ανέφερε χαρακτηρισικά: «Η ρωσική επανάσταση οδήγησε στην εγκαθίδρυση ενός νέου τύπου καθεστώτος εκμετάλλευσης και καταπίεσης όπου μια νέα κυρίαρχη τάξη, η γραφειοκρατία, σχηματίστηκε γύρω από το κομμουνιστικό κόμμα». Όσον αφορά τις «φιλελεύθερες δημοκρατίες» της Δύσης θεωρούσε ότι το κριτήριο ταξικής διαφοροπόίησης είχε πάψει να είναι πλέον η κατοχή και ο έλεγχος των μέσων παραγωγής, αλλά η κατοχή και η ικανότητα άσκησης εξουσίας.

Σταδιακά και προς τα τελευταία χρόνια της έκδοσης του περιοδικού ο Καστοριάδης απομακρύνθηκε από την μαρξιστική φιλοσοφία και θεωρία της Ιστορίας όσο και από την μαρξιστική οικονομική ανάλυση, πράγμα εμφανές στο κείμενο του «Μαρξισμός και επαναστατική κοινωνία» το οποίο αργότερα συμπεριελήφθη στο "Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας".

1956 – Ουγγρική επανάσταση. Μέλος του τότε Ανατολικού μπλόγκ. Αντέδρασε στην κηδεμονία της Σοβιετικής Ενωσης. Αποτέλεσμα ήταν κανονικότατη εισβολή και οι δυνάμεις της αντίδρασης και οι πράκτορες του καπιταλισμού έγιναν σκόνη. Με συγκρούσεις και πολλά θύματα (οδομαχίες κλπ). Η Βουδαπέστη βάφτηκε στο αίμα. Η ισσοροπία της Ευρώπης περέμεινε στην διατεταγμένη της αρμονία. Οι δυνάμεις της δημοκρατίας, οι ΗΠΑ εξέφρασαν την εντονώτατη διαμαρτυρία τους, ως όφειλαν, απείλησαν κατά τα δέοντα και εν συνεχεία κάπου τους ξέφυγε, το ξέχασαν κλπ.

Κάποιες φωνές στα Κομμουνιστικά Κόμματα της Δυτικής Ευρώπης κάτι άρχισαν να ψιθυρίζουν. Για το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ελλάδος, ήταν κάτι σαν να μην έγινε. Κάτι σαν το «δεν πήγαν ποτε τα Σοβιετικά τάνκς στην Ουγγαρία» και όταν οι πληροφορίες, τα ντοκουμέντα, οι φωτογραφίες ζόριζαν τα πράγματα, επιστρετευόταν το σλόγκαν των καλών και των κακών τάνκς. Ο Καστοριάδης και η παρέα του, τότε, εκεί μόνοι μέσα στη μοναχικότητα της αριστεράς, την είπαν Ουγκρική Εξέγερση. Αλλά, ακόμα και πολλά χρόνια μετά οι διαφωνούντες της αριστερας (και εδώ στην Ελλάδα) δεν την είπαν εξέγερση. Επρεπε να την αμβλύνουν λίγο. Την είπαν «κίνημα», «διαμαρτυρία» κλπ. Και λογικό ήταν. Αν ονομάσεις κάτι «εξέγερση» κάπως πρέπει να ονομάσεις αυτόν που την καταστέλει. Και δεν είμαστε για πολλά ξεκόματα με τον ομφάλιο λώρο μας. Ισως το περιβάλλον να μας φαίνεται δύσκολο, ίσως και τα ζωτικά μας όργανα να μην είναι έτοιμα να μας αυτοσυντηρήσουν. Γενικά οι ομφάλιοι λώροι (όχι μόνο στην πολιτική, δύσκολα κόβονται).

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι ενώ οι θέσεις και οι απόψεις του Καστοριάδη γνώρισαν μεγάλη απήχηση στους επαναστατικούς κύκλους πολλών χωρών της εποχής, ο ίδιος δεν είχε την ανάλογη αναγνώριση, καθώς ήταν αναγκασμένος να υπογράφει τα κείμενα του χρησιμοποιώντας διάφορα ψευδώνυμα (Pierre Chaulieu, Paul Cardan, Marc Noiraud κ.α). Αυτό συνέβαινε διότι δεν είχε γαλλική υπηκοότητα ή διαβατήριο ακόμη, με συνέπεια να βρίσκεται συνεχώς υπό τον φόβο της απέλασης στην Ελλάδα. Στις σελίδες του περιοδικού πρωτοεμφανίστηκαν και μερικά από τα σημαντικότερα κείμενα της πρώτης περιόδου της σκέψης του, τα οποία αργότερα έμελλε να δημοσιευθούν μέσα από τις εκδόσεις βιβλίων του, όπως τα: «Η Γραφειοκρατική Κοινωνία», «Η Πείρα του Εργατικού Κινήματος» και του ίσως σημαντικότερου έργου του «Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας». Το 1967 η ομάδα του Socialisme ou Barbarie διαλύεται, ωστόσο όμως δύο χρόνια αργότερα, τα κείμενα και η σκέψη της ομάδας και κυρίως του Καστοριάδη αποτελούν βασική πηγή έμπνευσης των εξεγερμένων φοιτητών του Μάη του '68.

Δεν χρειάζονται να ειπωθούν πολλά για τον Μάη του 68. Αυτό που όμως που έχει σημασία για την πορεία του μύθου μου, είναι το γεγονός πως, αυτή η ομάδα της σκέψης, βρήκε ένα μέρος της δικαίωσής της. Σαφέστατα οι ιδέες και η σκέψη του Καστοριάδη, είχαν επηρεάσει τον Μάη. Ηταν και άλλοι. που τον επηρέασαν. Και ο Μάης δεν προκλήθηκε μόνο από ιδέες.

Σχεδόν ταυτόχρονα όμως, την ίδια εποχή, σε μίαν άλλη χώρα της «αντίπερα όχθης», στην Τσεσχολοβακία, έζησαν και τη δική τους άνοιξη, με τον αναμενόμενο βεβαίως, τέλος. Μέσα από διαδικασίες του ίδιου του Κομμουνιστικού Κόμματος, μία ομάδα διανοουμένων και καλλιτεχνών ξεκίνησαν διαδικασίες εκδημοκρατισμού, με παράλληλη απελυθέρωση της τέχνης, του πολιτισμού. Η Τσεχοσλοβακία, εκείνη την περίοδο γνώρισε, όχι μόνο πολιτική, αλλά και κοινωνική, και πολιτιστική «άνοιξη». Και πάλι τάνκς και πάλι συγκρούσεις και πάλι νεκροί και πάλι επαναφορά στην τάξη. Δεν ήταν της ίδιας βαρβαρότητας με την εισβολή στην Ουγγαρία, αλλά και πάλι υπήρξαν πολλοί νεκροί σε οδομαχίες και συγκρούσεις. Σε γενικές γραμμές προσπάθησαν να κάνουν την καταστολή όσο πιο ήπια γινόταν. Πάντως, όπως και στην περίπτωση της Ουγγαρίας, και εδώ είχαμε το στρογγύλεμα της μετονομασίας από «εισβολή με τάνκς και οδομαχίες» …σε «επέμβαση». Αυτή η τρομερή δυνατότητα των λέξεων και των φράσεων να κατακρεουργούν τα γεγονότα είναι απίστευτη.

Το 1970 ο Καστοριάδης αποκτά την γαλλική υπηκοότητα και έτσι παύει πλέον ο συνεχής φόβος της απέλασης. Αυτή την περίοδο ο Καστοριάδης στρέφεται στην ψυχανάλυση, μάλιστα εργάζεται και ως ψυχαναλυτής ο ίδιος από το 1974, και γίνεται μέλος της επονομαζόμενης Τέταρτης Ομάδας, ενός κινήματος διαφωνούντων της σχολής του Λακάν (Lacan). Αυτή η στροφή προς την ψυχανάλυση χαρακτηρίζει πλέον τό σύνολο της σκέψης του, πράγμα το οποίο τον οδηγεί σε μια καινούργια φιλοσοφική κατανόηση της πολιτικής και κοινωνικής ζωής του ανθρώπου, η οποία αποτυπώνεται στο κλασικό πλέον έργο του 'Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας'.

Κεντρική θέση στην σκέψη του αποκτά η έννοια του Φαντασιακού, το οποίο θεωρεί ως το θεμέλιο στοιχείο της ανθρώπινης δημιουργίας. Ο Καστοριάδης αντιλαμβάνεται την κοινωνική διαφοροποίηση ως μια διαδικασία συνεχούς δημιουργίας ex nihilo σημασιών, νοημάτων, εικόνων οι οποίες θεσμίζονται και δομούν την εικόνα του κόσμου και της κοινωνίας κάθε εποχής. Ο Καστοριάδης αρνείται την ύπαρξη οποιουδήποτε ντετερμινισμού όσον αφορά την κοινωνική αλλαγή, οποιασδήποτε προδιαγεγραμένης πορείας της κοινωνίας, καθώς αυτή είναι συνεχής δημιουργία που γεννιέται και νοηματοδοτείται μέσω του «Κοινωνικού Φαντασιακού».

Σύμφωνα με τον Καστοριάδη, αν και όλες οι κοινωνίες δημιουργούν οι ίδιες της φαντασιακές σημασίες τους (δηλαδή τους θεσμούς, τους κανόνες, τις πεποιθήσεις, τις αντιλήψεις κ.λπ.) δεν έχουν όλες συνείδηση του γεγονότος αυτού. Πολλές κοινωνίες συγκαλύπτουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της θέσμισης των φαντασιακών σημασιών τους, αποδίδοντας την θέσμιση και την θεμελίωση τους σε εξω-κοινωνικούς παράγοντες (π.χ. το Θεό, την παράδοση, το νόμο, την ιστορία). Με βάση αυτή την συνείδηση της αυτοθέσμισης των φαντασιακών σημασιών από κάθε κοινωνία, ο Καστοριάδης διέκρινε μεταξύ των αυτόνομων κοινωνιών, αυτών δηλαδή που είχαν συνείδηση της αυτοθέσμισης αυτής, και των ετερόνομων κοινωνιών, στις οποίες η θέσμιση αποδιδόταν σε κάποια εξωκοινωνική αυθεντία.

Ο Καστοριάδης είχε απομακρυνθεί πλέον οριστικά και αμετάκλητα από τον Μαρξισμό, τις εκδοχές του, τις διαστρεβλώσεις του. Δεν ήταν γι αυτόν θέμα απλής κακής ερμηνείας από κάποιους κακούς και ιστορικά αναγκασμένους, σε μία θεωρία που από μόνη της είχε δώσει όλες τις λύσεις. Δεν έχουν σημασία οι επιμέρους, αλλά οδηγήθηκε σε μια συνολική αμφισβήτηση.

Ξέφυγε επίσης οριστικά από την οικονομία και επιστράτευσε όλες τις δραστηριότητες της ανθρώπινης έκφρασης για να ερμηνεύσει τον κόσμο. Ψυχολογία, ιστορία, τέχνη, πολιτισμός, θετικές επιστήμες. Γι αυτό και στο έργο του, σε κάθε του δημοσίευση, σε κάθε του βιβλίο – από τα λίγα που έχω διαβάσει – δεν υπάρχει περίπτωση να μη ξεφύγει. Να μη σε πάει και αλλού. Για να επιστρέψει στα αρχικά του ερωτήματα, λίγο πιο μπροστά όμως απ’ ότι τα έθεσε και να καταλήξει σε απαντήσεις που όμως από μόνες τους αφήνουν και περιθώρια νέων αναζητήσεων και αμφισβητήσεων ακόμα και του εαυτού τους.

Το 1979 ο Καστοριάδης εξελέγη διευθυντής της Ecoles des Hautes Etudes en Sciences Sociales, όπου διοργάνωσε σεμινάριο με τίτλο "Θέσμιση της κοινωνίας και ιστορική δημιουργία". Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Κορνήλιος Καστοριάδης επισκέφθηκε αρκετές φορές της Ελλάδα, δίνοντας σειρά διαλέξεων, μεταξύ άλλων στη Θεσσαλονίκη, το Ηράκλειο, τον Βόλο το Ρέθυμνο κ.α. Το 1989Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών, στις 26 Δεκεμβρίου του 1997.

Βιβλιογραφία

Τα περισσότερα έργα του Καστοριάδη έχουν μεταφραστεί στα ελληνικα. Μερικά από αυτά είναι τα εξής:

Το Επαναστατικό Πρόβλημα Σήμερα

Η Πείρα του Εργατικού Κινήματος

Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας

Από της Οικολογία στην Αυτονομία

Τα Σταυροδρόμια του Λαβύρινθου

Η Άνοδος της Ασημαντότητας

Ο Θρυμματισμένος Κόσμος

Χώροι του Ανθρώπου

Ανθρωπολογία, Πολιτική, Φιλοσοφία

Η «Ορθολογικότητα» του Καπιταλισμού