Ενοχες σκέψεις 2 - Αποδράσεις.

Αρχίζω να στενοχωριέμαι. Σε πληγώνω. Σε έκανα να φταις για τα πεσίματα και τα νοσοκομεία της προηγούμενης ιστοριούλας. Το ξέρω πως έκλαψες όταν τη μυρίστηκες εκεί να χαζεύει μέσα στο πλήθος. Στο πεζοδρόμιο. Αναζητούσε εκείνα τα πλάσματα που όλοι ψάχνουν, αλλά δεν τα έχουν ξαναδεί.

Κάποια σχεδόν αόρατα, που σου ψιθυρίζουν «ποτέ δεν θα μ’ αγγίξεις» …

Κάποια άλλα, αόρατα κι αυτά, που όμως απλώνουν χέρια, φυσούν αναπνοές … να σαν κάτι αυτό που λένε πράξη, ύλη.


Αλλά σε ερέθισε και τόσο… Έγινες ένα από αυτά τα πλάσματα, τα δεύτερα. Ίσως και να βιάστηκες, Συμβαίνει. Αν γινόσουν ένα απ' τα πρώτα, ... κανείς δεν ξέρει. Ίσως να στεκόσουν απέναντι και να ερχόταν να σε βρει. Εκείνη, σε αυτά τα πρακτικά, είναι πιο επιδέξια από σένα.

Και όχι μόνο αυτό ...

Ίσως και να έτρεξε στην αγκαλιά σου. Και να σου είπε ... "πάρε με μαζί όπου πας".

Κι εσύ, άλλο που δεν ήθελες. Την πήρες. Με μία εκχώρηση που ποτέ δεν θα μάθουμε αν ήταν ατόφια ή όχι. Της τα ξεκαθάρισες μάλιστα τα πράγματα, λέει. Από την αρχή. Πως δεν τα καταφέρνεις στα περίεργα και στους βρεγμένους δρόμους, πως οι άλλοι …. Έκανες το deal μια χαρά.


Και με όλα αυτά …εσύ, .....ξεπροβάλεις ειρωνικά, σαρκαστικά και μου γυρνάς το κατηγορητήριο πίσω.

Το κοιτάζω και το έχεις αλλάξει.

Το έκανες περγαμηνή.

Και θα υποκλιθώ μπροστά σου, καθώς λες μ’ εκείνο τον τόνο που σκοτώνει πως ... Σε θέλουν ....έτσι όπως είσαι. Αν είναι οι άνθρωποι να βρούν το όνειρο, περνάνε μέσα από λαβύρινθους γεμάτους τέρατα. Και νεράϊδες.

Σαν τις κοινωνίες που βγαίνουν έξω στη φωτιά. Ενώ, εκεί στο βάθος βλέπουν το απειλητικό μαύρο. Σαν τον ερωτευμένο που βουτάει. Εκεί που η λογική και τα όποια δεδομένα του φωνάζουν «μη».

Οκ. Υποκλίνομαι. Είσαι αστέρι. Έτσι .... εκεί. Να επιμένεις …..Χωρίς το επόμενο βήμα, χωρίς να σου καίγεται δεκάρα για τον πόνο, το ποιος θα μαγειρέψει, πως θα πληρωθεί για να πάει σούπερ μάρκετ, τέτοια. Και για να παίρνει ταξί όταν φοβάται να τον πας βόλτα.

Μας έχεις χαρίσει τις ζωτικές αλήθειες και τα ζωτικά ψέμματα. Δεν ζούμε χωρίς αυτά. Το ξέρεις. Είσαι ένοχη για τόσους πόνους και τόσα δεινά, σαν μας αφήνεις στα κρύα του λουτρού … Και για κάθε όμορφο και ωραίο. Και ξέρω επίσης. πως χωρίς και αυτά, ούτε εσύ, ούτε εγώ υπάρχουμε.

Μη σου πω ότι σε παράγει ύλη…. Ανθρώπινο μυαλό. Αλλά εντάξει, μη φωνάζεις. Δεν θέλεις να το ακούς αυτό. Οκ. Ούτε και μένα μ’ ενδιαφέρει τίνος γέννημα είσαι εσύ, αλλά ξέρω πως υπάρχουν αυτά τα πέρα απο σένα.

Άρα, τέλος δίκης. Απόφαση Αθώωσης. . Τέρας και νεραϊδα. Λοιπόν, επειδή είσαι μέρος της ζωής. Και να προσέχεις άλλη φορά να μη γλιστράς. Θα σε ξαναχρειαστώ. Να σε δικάσω κατά τα γνωστά. Εντάξει ?




Μείνε λίγο. Έτσι κι αλλιώς θα σε ξαναφέρουν.

Τελικά ξέρεις τι κατάλαβα, ???? πως το παιχνίδι το ορίζεις εσυ. Γιατί – ξέχασα να σου πω – πως έχεις και αυτή τη μαγική ιδιότητα.

Να τρυπώνεις στα ουράνια και στα γήινα, στα όνειρα και τα υλικά, με μεγάλη μαεστρία. Άρα, είσαι και τα δύο η τουλάχιστον κάτι απ’ τα δύο.

Δεν μπορεί κανείς να σε σπάσει στη μέση….. Δυστυχώς.


Λοιπόν άκου τώρα όμως να σου πω κάτι. Πως θα παίξουμε μαζί.

Κι εγώ έτσι τα βιώνω. Άρα σε ξέρω. Με οράματα, με ποίηση, με παραμύθια, με διαπιστώσεις, φταίχτες, οράματα και προσδοκίες. Με φαντασία. Με ερμηνείες. Για τα αίτια, τα αποτελέσματα, τις άλλες κοινωνίες, τις άλλες εποχές στις σχέσεις, στα ταξίδια και τους άλλους ανθρώπους. Για αυτά που θα έρθουν, θα γίνουν, άσχετα από ποιον και πως.

Όμως.

Οταν, εκεί κάτω, εκεί στη γή εννοώ, γίνονται τόσα πολλά, που εσύ δεν τα διακρίνεις πλέον, ή θα έχεις καταπιαστεί με άλλα παιχνίδια,

και όταν εδώ ψηλά, στους κόσμους σου, αρχίζει αυτό το μοναχικό κρύο,

τότε εγώ θα κάνω τα ταξιδάκια μου προς τα κάτω. θα μένω και λίγο παραπάνω αν δεν σε πειράζει. Εξ άλλου, είναι το άλλο αδιαίρετο του ουρανού σου. Μη πας να μου τα ξεχωρίσεις. Βάλε το μαχαίρι μέσα. Θα πας για κακούργημα.


Θα σε παίξω με βάση τον εξής κανόνα. Να δεις τι ψυχάρα είμαι. Για να ξέρεις πως θα ελιχθείς απέναντί μου.

Όπως λέει κι ο Λιβιεράτος, όταν ξεφεύγεις από τον υποκειμενικό σου κόσμο, τότε καλείσαι να αναμετρηθείς με τα φαντάσματα. Όπως τα νοιώθει ο καθένας. Τους φίλους τους χαμένους, τους έρωτες που έφυγαν και θα έρθουν, τον κόσμο που στις μικρές και μεγάλες του αποστάσεις.

Τα φαντάσματα της, η πραγματικότητα τα λέει και όνειρα.

Και τα όνειρα, την πραγματικότητα, φάντασμα την λένε.

Αλλά είπαμε. Αναμετρήσεις. Εντάξει ? Όχι κοροϊδίες και φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Και αυτή τη βασική αναμέτρηση του "θέλω", του δικού μου και των άλλων. Των υπερβάσεων και των ορίων. Των αυτοκτονιών και των γεννήσεων όταν φεύγεις από το δικό σου "ενα". Κατάλαβες ? Οταν συμμετέχουν και οι άλλοι.

Ξέρω είναι δύσκολο. Πολλοί ρόλοι σε πολλές σκηνές. Δεν πειράζει. Συνήθεια είναι. Έχεις και μνήμη και εμπειρία και γνώση άπειρη. Τόσους αιώνες τώρα .... όλη η ανθρωπότητα για σένα δούλευε. Φτάνει και περισσεύει. Έτσι ?


Παίζουμε λοιπόν ?

Διαλέγεις εσύ πρώτος και ώρα και καιρούς. Μέρα, νύχτα, σκοτάδι, φως, γκρίζο, βροχή, ομίχλη, ήλιο. Αντε … ποιος τη χάρη σου. Έχεις και το ατού των παραμορφώσεων. Σε βλέπω να κερδίζεις.

Αλλά … την έβαψες. Μη χαίρεσαι !!!!

Σιγά μη κάτσω να μου πεις πως έχασα. Έτσι κι αλλιώς, όταν μου ανακοινώσεις το αποτέλεσμα, δεν θα με νοιάζει τίποτε πλέον, παρά μόνο οι όποιες επεκτάσεις μου έχουν μείνει πίσω.

Να τις προσέχεις. Θα τις έχω εκπαιδεύσει καλά. Θα τις έχω μάθει και τα κρυφά σου κόλπα. Και θα σου την έχουν στημένη.

Και θα σου την έχω φέρει κανονικότα, γιατί πλέον εσύ δεν θα μπορείς να με ορίσεις. Εδώ δεν
τα κατάφεραν επί αιώνες οι θρησκείες και οι επιστήμες. Εσύ δεν θα τα καταφέρεις ποτέ. Δεν μου συγκεντρώνεσαι επαρκώς.

Όσο για μένα, θα τα βλέπω όλα, μα όλα. Και θα μαρτυράω την κάθε σου κίνηση. Θα σε προβλέπω. Θα είμαι η αόρατη τρικλοποδιά σου. Έτσι. Για να φοβάσαι. Σε εγρήγορση. Να μου ανανεώνεσαι. Να μου είσαι σε φόρμα …

Μήπως και βάλεις μυαλό.

Δεν θα βάλεις δηλαδή. Δεν ξέρω αν θέλω να βάλεις. Αλλά φαντάζομαι πως μέχρι τότε, θα με έχεις ταλαιπωρήσει αρκετά. Και θα θέλω να σε εκνευρίσω κι εγώ. Με το ίδιο σου το νόμισμα. Να μη μπορείς να με ξεχωρίσεις από το άπειρο…. Θα σε έχω μπερδέψει. Να δεις τη γλύκα. Οκ ?

Στο καλό τώρα. Και προσοχή στους δρόμους όταν βρέχει. Πάρε και κανένα παπούτσι της προκοπής ε ? Εκπτώσεις έρχονται. Νουμεράκι θα βρείς.

Ενοχες σκέψεις 1 - Ονειρα, τούμπες και σκουπίσματα.

Η ΛΕΩΦΟΡΟΣ

Σε αγαπώ. Σε θέλω. Ελα μαζί μου. Κράτα μου το χέρι. Μη το φοβάσαι. Εχουμε να τρέξουμε στον κόσμο όλο.

Θα ξεκινήσουμε από την παλιά πόλη. Και στη συνέχεια θα σε παω στο Παρίσι. Εκεί που κάθε γωνιά του έχει τις αόρατες πινελιές δημιουργίας, έρωτα, πάθους. Σαν κι αυτές που μόνο εμείς μπορούμε να διαδκρίνουμε. Περίμενα εσένα για να πάω εκεί. Κι’ ύστερα, οπου θες.

Ελα παμε. Μια βόλτα στην παλία πόλη και μετά πάμε στο Παρίσι. Στάσου στο πεζοδρόμιο, στην άκρη του, μαζί μου. Εκεί που χωρίζεται η κίνηση των ανθρώπων από εκείνη των μηχανών. Εκεί που καταργείται η ελευθερία και μπαίνουν οι κανόνες. Εκεί που χωρίζεται η ψυχή από την ύλη. Που μας έχει υποτάξει.

Είναι μεγάλη η λεωφόρος που θα διασχίσουμε, έχει 10 λωρίδες και τ’ αυτοκίνητα τρέχουν. Τα φανάρια έχουν χαλάσει. Είναι και αυτή η καταιγίδα.... Εχει και ομίχλη. Δεν θα μας διακρίνουν οι οδηγοί. Αλλά εμείς είμαστε πλασμένοι για να ζούμε στις ομίχλες.

Γλυστράει και ο δρόμος. Δεν τα παω καλά ανάμεσα στα πολλά αυτοκίνητα ξέρεις.... Αλλά έλα. Βασίσου σε μένα. Ξέρω, λατρεύεις αυτήν την αδεξιότητά μου.

Εγώ ποτέ δεν τα μπορούσα αυτά. Τα καλούπια που έπαιρναν ψυχή. Και τη φύλαξα. Για σένα. Ελα. Την απολαμβάνεις. Περνάμε.

Ευτυχώς δεν είσαι σοβαρά. Θα είμαι κοντά σου στο ασθενοφόρο. Θα σου κρατάω το χέρι. ....

Σαν τρελλοί έτρέχαν όλοι.

Και αυτή ή ομίχλη, η βροχή, και φοράω και αυτά τα γυαλιά. Που να τους διακρίνω ..

Φοράμε και μαυρα ρούχα. Πάντα το λατρεύμε το μαυρο. Δεν το έβλεπαν.

Και όταν γλίστρησες γλίστρησα κι εγώ. Τα παπούτσια φταίνε.

Και οι πολλές λωρίδες.

Αλλά, ο πόνος είναι πάντα δεμένος με τον έρωτα. Αν δεν σε έπαιρνα μαζί μου, θα σε πρόδιδα. Γιατί μου είπες για τις παλιές πόλεις που λατρεύεις. Και το Παρίσι.

(Και μιά άλλη εκδοχή) ....

Γλίστρησες, έπεσες αλλά μου είπες να περάσω εγώ απέναντι, Να συνεχίσω. Να δω την παλιά πόλη και το Παρίσι.

Κι εσύ να δεις με τα δικά μου μάτια. Να σου προσφέρω τις εικόνες μου όταν γυρίσω. Γιατί μου το είχες πει, ποσο ήθελες να βλέπω τον κόσμο μεσα απ τα δικά σου μάτια κι εσυ μέσα απ τα δικά μου.

Κατάρα στις απάνθρωπες πόλεις τους, τις ασύδοτες κυκλοφορίες τους, στα ιμιτασιόν παπούτσια. Αλλά ο έρωτάς μας αντιστάθηκε. Γιατί δεν έχει όρια. Και έζησα το Παρίσι. Χωρίς εσένα. Αλλά με σένα.

Ποίηση. Υπέρβαση. Τράβηγμα. Ονειρο. Πάμε προς τα εκεί. Τόσο αναγκαίο για τη ζωή μας. Χωρίς αυτά τα τόσο αφαιρετικά, τόσο υπερβατικά, τόσο μη – γήινα, δεν ζούμε.

Και ταυτόχρονα. Τόσο απάνθρωπο. Με την τόσο πεζή του εκδοχή.

Αν δεν μπορείς να περάσεις την λεωφόρο, τότε πήγαινε άλλαξε παπούτσια, κάνε πράκτις, και μέτα ξεκίνα. Η πηγαίνετε βολτούλα στην πλησιέστερη ανισόπεδη.

Και μην αφήνεις τον άλλον. Ξέρεις, ο έρωτας είναι έρωτας, αλλά τα σπασμένα πλευρά και η πνευμονία μέσα στη βροχή πονάνε και τλαιπωρούν. Ειτε κρατάς το χέρι στο ασθενοφόρο, είτε όχι.

Και το ξέρουμε πως φταίνε οι οδηγοί που τρέχουν, οι πολεοδόμοι που έφταξαν μία πόλη όχι ανθρωποκεντιρκή, τα φανάρια που χαλάσαν.

Μη τάζεις ότι δεν μπορείς και μην παρατάς στη μέση των λεωφόρων (ειδικά με πολλές λωρίδες). Είτε είναι έρωτας, είτε φιλία, είτε οτιδήποτε. Ειτε και πολιτική ακόμα.

ΤΟ ΒΑΖΟ

Και στη συνέχεια, γύρισαν στο σπίτι. Τέλος πάντων, υπήρχε και ένα σπίτι, δικό του, δικό της, δεν έχει σημασία. Και ένα πρωϊνό της Κυριακής, μοιράστηκαν τις δουλειές του σπιτιού. Ενα χειροποίητο βάζο πέφτει και σπάει. !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Το βάζο λοιπον ...

Εγκατέλειψε την μονιμότητα του τραπεζιού, σπρωγμένο από ένα φτηνιάρικο ξεσκονόπανο που χόρευε ανεξέλεγκτο.

Το κρατούσαν χέρια που δεν ήταν πλασμένα για ξεσκόνισμα, αλλά για να συνομιλούν με το σώμα του τα φιλοξενεί, κάτω απ τους ήχους της μουσικής.

Και τα κομμάτια του, σε σιωπή, άτακτα σκορπισμένα, περιμένουν το μάζεμά τους.

Τώρα δείχνουν τις κοφτερές τους μύτες. Ενώ πριν από τόσο λίγο έδειχναν το λείο της επιφάνειας. Εκείνης που μέσα στα χρώματα θα φιλοξενούσε λουλούδια και νερό.

Αν χάσουμε αισθήσεις όπως αυτή που περιγράφεται, ... χαθήκαμε

Ομως ...

Το βάζο έσπασε, έγινε κομμάτια,

κάποιος πρέπει να μαζέψει τα κομμάτια με σκούπα και φαράσι.

Και αυτός θα είσαι εσυ. Αν δεν μαζευτούν τα κομμάτια θα κοπεί κανένα πόδι. Το δικό σου ή το δικό μου. Και αν μπουσουλάει και κανένα μωρό στο σπίτι, θάχουμε και χειρότερα.

Και άλλη φορά να μην εισαι αφηρημένος.

Α ναι ... και ...

Αν δεν ξέρεις να ξεσκονίζεις ένα τραπέζι, μη το κάνεις. Θα σπάσεις το βάζο. Α ναι και σκασίλα μου αν η μουσική ήταν δυνατή και μεθυστική. Να τη χαμήλωνες. Εσπασε το βάζο, (κινδυνεύει και το μωρό και το πόδι μου).

Κιν δυνεύουν και τα καινούργια σου παπούτσια, με το λάστιχο από κάτω που δεν γλυστράνε στη βροχή, στις λεωφόρους με τις 10 λωρίδες. Θα τα τρυπήσεις και μετά θα ξαναγλυστράς όταν πηγαίνεις σούπερ μάρκετ και θα σου πέφτουν τα πράγματα. (για Παρίσι ξέχνα το. Μία Πλάκα και πολύ σου πάει .. με ταξί. Ουτε καν με το μετρό.)

Και οι δύο γραφές (λεωφόρος και βάζο) είναι το ίδιο. Η μάλλον είναι ΓΙΑ το ίδιο, αλλά τελείως διαφορετικές. Αναγκαίες για τη ζωή μας. Και οι δύο. Μόνο η πρώτη έχει θύματα. Μόνο η δεύτερη, έχει σάπισμα και ακινησία.

Υπάρχει αρμονία ? Μια αναμέτρηση και αυτή.

Κοντέρ και τετράδια.

Μιά χαρά είναι οι πρωτοχρονίες. Χρειάζονται. Ορίστε ένας από τους πιο σημαντικούς λόγους.

Μηδενίζεις το κοντέρ. Θες δε θες. Και έρχεσαι αντιμέτωπος με χρόνους και ημερομηνιες. Θες δε θες. Είναι η 1/1.

Επομένως.... Αν πάρεις κάποιες αποφάσεις την 1/1. Πχ.

Θα αντικαταστήσεις το δίπλωμα οδήγησης που έχει καταστραφεί. Την επόμενη φορά που σε σταματήσουν δεν σε γλιτώνει τίποτα. Θα σου φύγει και η ανασφάλεια που έχεις όταν τρέχεις. Ε, το πήρες απόφαση την 1/1, αν το θυμηθείς στις 23/1, θα ξέρεις πως είσαι off για 23 μέρες και ντροπή μου και φτού μου. Ενώ, αν το αποφασίσεις γενικώς κάποια μέρα του χρόνου, μετά άντε να κρατάς σημειώσεις, να κάνεις αφαιρέσεις κλπ.

Κόβεις τσιγάρο (λέμε τώρα). Την 7/1 , δεν αντέχεις και τσακίζεις στην τράκα τον πρώτο που θα συναντήσεις. Θα έχει να λες. "7 μέρες αντίστασης και αγώνα". Κράτησες 7 μέρες. Χωρίς πολλά - πολλά

Τα περί διπλώματος και τσιγάρου είναι ενδεικτικά. Σιγά μην αναφερόμουν σε πραγματικά :):)

Βγάζεις ή βάζεις στη ζωή σου ανθρώπους, καταστάσεις, αλλάζεις πλαίσια, ότι νάναι. Μπορεί και να μην οφείλονται σε σένα. Εξωτερικοί παράγοντες ...Οποιαδήποτε στιγμή θέλεις να κάνεις ψιλο-απολογισμούς, αναθεωρήσεις, ενδοσκοπήσεις και όλα αυτα ... αμέσως έχεις τον χρόνο και τις διάρκειές του στη διάθεσή σου.

1 μήνας, 2 μήνες και 18 μέρες, όσες είναι.

Αρκεί να μη κλέβεις.Συνήθως κλέβουμε στην αίσθηση και την ερμηνεία.

Λόγω εορτών, το να σου ξεφύγουν και 2 - 3 μέρες, δεν είναι σημαντικό. Τα ανάγεις όλα σε 1/1. Εξ άλλου, αυτά που θέλεις να ρίξεις στην αναμέτρηση του χρόνου, έχουν διάρκεια. Δεν χάνεται ο κόσμος για 2 - 3 μέρες.

Γιατί καμμιά ημερομηνια δεν υπάρχει από μόνη της. Είναι όλες γατζωμένες σε εικόνες και εμπειρίες της ζωής μας, σε παραστάσεις, σε τόπους καθημερινούς και μη. Από το δωμάτιο του σπιτιού μας, μέχρι μία τυχαία στάση σε ένα ταξίδι μας. Και είναι σημαντικά. Για τα γεμίσματα και τα κενά μας.

Η 1/1 πάντα θα βοηθάει λοιπόν, ώστε να ζωγραφίσουμε στο τετραδιάκι μας και να κάνουμε στη συνέχεια τις σχετικές αναμετρήσεις. Χωρίς ανάγκη για αφαιρέσεις.

Το τέλος των παραμυθιών. Το παιχνίδι του τέλους.

Το '80, στην επέτειο του Πολυτεχνείου, κάποιες ομάδες της διαφοροποιημένης αριστεράς, αποφάσισαν να σπάσουν την απαγόρευση της πορείας προς την Αμερικανική Πρεσβεία. Η πορεία θα κατέληγε στη Βουλή. Η ΕΦΕΕ και τα κόμματα είχαν συμφωνήσει σιωπηρά.

Το σύνθημα έπεσε.... εμείς θα πάμε. Δεν θα μας περιορίσουν τη μνήμη. Θα σπάσουμε τον κλοιό της αστυνομίας και θα περάσουμε. Θα πεσουν κάποια σπρωξίδια, κάποιες ψιλές, και μετά θα μας ανοίξουν τον δρόμο. Σιγά που θα τολμήσουν τα χειρότερα... Δεν έχει κανεις να χασει και τίποτα ... εχει ξαναγίνει. Παιχνιδάκι με μπάτσους.

Και μαζεύτηκαν πολλοί. Πάρα πολλοί. Για την πορεία στην Πρεσβεία και όχι στη Βουλή. Δεν υπήρχαν ούτε φρικιά, ούτε αντιεξουαστές ... Ηταν οι φοιτητές που ήθελαν με αυτόν τον τρόπο να κάνουν κάτι το διαφορετικό. Στην αρχή ήταν κάτι σαν γιορτή. Στην κεφαλή, αντε να ήταν το πολύ 10 σειρές με τη μορφή "αλυσίδας". Ουτε κράνη. Ουτε ξύλα. Ουτε μολότωφ.

Και ξεκινησε το σπρωξίδι. Με κάποια συνθήματα ακόμα και χιουμοριστικά. Και οι μπάτσοι με τις συμβατικές στολές, ξαφνικά παραμέρισαν. Και φάνηκαν τα ΜΑΤ. Και με το που φάνηκαν όρμησαν. Και έπεσε ο φόβος και ο πανικός. Τα ζευγράκια που ήταν πιασμένα χέρι - χέρι χώρισαν. Η γιορτή τελείωσε.

Και στο κέντρο της Αθήνας, ... σε όλο το κέντρο .. έπεσε τρόμος. Την επομένη εκείνης της σύγκρουσης, που όλοι νόμιζαν τόσο αθώα, μαθεύτηκαν τα δύο ονόματα. Κουμής και Κανελλοπούλου. Νεκροί. Από χτυπήματα. Απόφαση. Εντολή. Τσακίστε τους. Η εντολή, αντιμέτωπη με την αφέλεια, την αθωότητα Και νίκησε. Κατα κράτος.

Βέβαια, έμεινε και ένα μάθημα. Δεν υπάρχουν αθώα παιχνίδια στους δρόμους. Μόνο στις ταινίες. Και τέλος με τους νεκρούς ήρωες. Θέλουμε τους ζωντανούς αφανείς. Γίνεται γαμώ το κερατό μου να υπάρξει δικαίωση μέσω της ζωής και όχι του θανάτου ??? Μετά έπεσε η ΝΔ και ανέβηκε το ΠΑΣΟΚ. Ισως οφείλεται ΚΑΙ στους 2 που έφυγαν.

Να το βράσω. Δεν το θέλω έτσι.

Και τα παιδιά τα τότε, έγιναν μεγάλοι και άλλα παιδιά έβγαιναν έξω για να πολεμήσουν, να διασκεδάσουν, να παίξουν, να ονειρευτούν. Και οι τότε αστυνομικοί που άνοιγαν τον δρόμο και φώναζαν, μαλακισμένα τρεχάτε θα έρθουν τα ΜΑΤ να σας τσακίσουν, άλλαξαν και τη θέση τους πηραν άλλοι.

Πιο συντεταγμένοι, πιο ανθρώπινοι, πιο μορφωμένοι, πιο τσαμπουκάδες, να .. κατι σαν και τους άλλους. Κατι σαν τα παιδιά έτσι δεν είναι ??? ζητάνε τον λόγο, χτυπάνε γκόμενες, κάνουν πλάκα, ανεβάζουν κανένα βιντεάκι σεξοτάδε στο youtube, κατι σαν όλους τους ανθρώπους. Και αμα τους βρίσεις τη μάνα, ας πούμε ε ? .. τι θα κάνουν ... Θα παιξουν. Το παιχνίδι που δεν τους έμαθαν ποτέ, όπως το θέλουν ... Και θα την ανάψουν του τσογλαναρά. Ισως είναι και η χαμένη τιμή του ΑΤ εξαρχείων. Τόσα χρόνια τώρα, τα φρικιά το ταλαιπωρούν.

Και μια φορά λοιπόν, κάτι πιτσιρικάδες, εκεί κοντά στα εξάρχεια, που όλα μοιάζουν σαν παιχνίδι, λογομάχησαν με ειδικούς φρουρούς. Ηταν, λενε, μετά από έξοδο, κέρναγε κάποιος φίλος. "Θα σου κάνω, θα σου δείξω, τι θα μου κάνεις ρε" ..

Ετσι ειναι το παιχνίδι. Σίγουρα θα ήταν βέβαιος ο Αλέξης πως .. δεν ... Αλλά φαίνεται πως πλέον τα τέρατα των παραμυθιών βρήκαν τον δρόμο τους προς την πραγματικότητα. γιατί να μη τον βρούν άλλωστε ? Αφού .. είναι σαν κι εμας ...

Και τέλος. Για τον Αλέξη, για την αθωότητα των 15χρονων, για την αστυνομία, για το κέντρο κάποιων πόλεων. Μάλλον και για τη Κυβέρνηση. Μόνο που όλοι και όλα ξαναφτιάχνονται. Εκτός από τον Αλέξη. Τον βάλαμε στα παιχνίδια των μεγάλων κι αυτόν. Από νωρίς.

Αμηχανία. Μπορεί να ειναι, είπαμε και το τέλος της κυβέρνησης. Να το βράσω αν είναι έτσι. Και γενικά. Δεν θα είναι καμμία νύχτα του Αλέξη, γιατί απλά δεν είναι εδω. Ισως είναι των δικών του, των φιλων του, ...

Οι νύχτες, οι μέρες, οι εξελίξεις θα είναι, κυρίως, όσων τις δημιουργούν και τις ζουν. Με μιά ακόμα μνήμη δολοφονίας που θα ψάχνουν τι να την κάνουν. Είτε στα σοβαρά, είτε ... σαν παιχνίδι.

City moovies ..

Ταινίες με άξονα και με πέπλο τις πόλεις. Πόλεις στις οποίες οι ήρωες βρίσκονται προσωρινά. Δεν είναι οι πόλεις τους. Και εκεί, σε άλλες πόλεις, γράφεται η ιστορία. Και είναι μία γραφή κινηματογραφική, θεατρική, αφηγηματική, ανθρώπινη. Η πλοκή δεν χρειάζεται. Την δίνουν οι άνθρωποι και οι πόλεις. Ισως να υπάρχουν και άλλες σημαντικές. Αλλά, νομίζω πως οι 4 πιό κάτω είναι αρκετά αντιπροσωπευτικές.

Χαμένοι στη μετάφραση. - Lost in translation

Τόκυο. Εκείνος μεγάλος, Εκείνη μικρή. Μοναξιά μέσα στον κόσμο τους. Αθώα ένωση χωρίς σκοπό. Μια συνέχεια που δεν την ξέρει κανείς, παρά μόνο Αυτός. Αυτή και το Τόκυο. Ο ένας για επαγγελματικό ταξίδι, η άλλη συνοδεύοντας τον φίλο της σε επαγγελματικό ταξίδι.

Παιχνίδια επικοινωνίας στο Τόκυο. Ισως επειδή είναι πολύ μακρυά, ίσως επειδή, για μας, τους δυτικους, όλα στο Τόκυο θέλουν τη μετάφρασή τους. Τόκυο, γυρίσματα σε πραγματικούς χώρους, οχι πολλοί διάλογοι, αρκετη σιωπή - ομιλούσα όμως - μικροεκπλήξεις, τέλος με ερωτηματικό. Και αναχώρηση από το Τόκυο. Back to reality. Και ουδείς θα γνωρίζει τη συνέχεια. Δεν ενδιαφέρει εξ' άλλου.

Βίκυ, Χριστίνα, Μπαρτσελόνα. - Vicky, Christina, Barcelona

Ο Γούντυ Αλλεν φεύγει από τη Νέα Υόρκη και πηγαίνει στη Μπαρτσελόνα. Μαζί του, δύο φίλες, και οι δύο ψαγμένες, καλλιεργημένες με τις ανησυχίες τους. Εχουν τη βασική τους διαφορά. ...

Η μία έχει επιλέξει την οδό της υπό όρους αρετής: Εngaged. Ο καλός της, είναι συμπαθής, νορμάλ, πετυχημένος ...προς γάμο. Δεν μπορεις να τα έχεις όλα στη ζωή... Καθημερινή αναφορά στο αμόρε για τις κινήσεις της.. και τα σχετικά.

Η άλλη, τα έχει λίγο μπερδεμένα, άνοιχτή σε προκλήσεις (ποιοτικού επιπέδου), όμως θέλει και έναν στόχο, μία ολοκλήρωση... και τα σχετικά.

Εκεί λοιπον, στο ταξίδι, εκεί στην πόλη, μακρυά από τη ΝΥ τους, ξεκινούν ανατροπές, μπερδέματα και εκπλήξεις. Και στα γεγονότα και στους έξω και στους μέσα κόσμους.

Μπαρτσελόνα ..

Ισως επειδή είναι Ευρώπη και μακρυά από USA, χρειάζεται πάντα το ταξίδι για όλα αυτα. .. Ισως επειδή είναι μία από τις πόλεις που η σύγχρονη τέχνη έχει αφήσει έντονα αποτυπώματα (και δεν καθαρίζονται κατά λάθος). ... Ισως επειδή απλά του άρεσε η πόλη. (του Γούντυ) ... Ισως επειδή του αρέσει η ποδοσφαιρική ομάδα. .....Ισως επειδή ο ομώνυμος Δήμος έκανε καλό promotion. (όχι θα καθόντουσαν ... ).

Πάντως, σίγουρα, χρειαζόταν μία άλλη πόλη για την ιστορία του Γούντυ Αλλεν.



Και για το τέλος... ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ.

Πριν το ξεμέρωμα - Before Sunrise

και

Πριν το ηλιοβασίλεμα - Before Sunset

Δύο ταινίες, ίσως από τις πιο συναρπαστικές που έβγαλε το σινεμά. Και ένα από τα συναρπαστικά τους, έχει να κανει με τη συνέχεια της ίδιας της ιστορίας. Συνέχεια που επεκτείνεται σε μία δεκαετία. Η δεύτερη ταινία γυρίστηκε 10 χρόνια μετά την πρώτη. Με τους ηθοποιούς, τον σκηνοθέτη, την υποκριτική, ακόμα και τους βασικούς τεχνικούς συντελεστες, μεγαλωμένους κατά 10 χρόνια. Και είναι η ολική συνέχεια της πρώτης. Και όλα να έχουν εξελιχθεί κατά 10 χρόνια. Η ήρωες σκέφτονται διαφορετικά, οι ηθοποιοί παίζουν διαφορετικά, οι αναζητήσεις είναι με άλλα χρώματα. Η πόλη είναι άλλη. Από τη Βιέννη, στο Παρίσι.

Μόνο που η ταινία γυρίστηκε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Σε δρόμους, σε καφέ, σε λούνα πάρκ, σε πλατείες. Της πόλης. Μόνο που η δεύτερη, τρέχει λίγο πιο γρήγορα. Ολα τρέχουν λίγο πιο γρήγορα μετά από 10 χρόνια δεν είναι έτσι ?

Και τί περιγράφουν αυτές οι δύο ταινίες, σε 10 χρόνια και σε δύο πόλεις ? Το αποτέλεσμα της, εντελώς τυχαίας συνάντησης μίας νέας Γαλλίδας και ενός νέου Αμερικανού.

Στην πρώτη ταινία (before sunrise) .... γνωρίζονται στο τραίνο, λίγο πριν τη Βιέννη και στη διάρκεια ενός ταξιδιού που κάνουν στην Ευρώπη. Εχουν μόνο ένα βράδυ. Μετά πρέπει να χωρίσουν. Πηγαίνοντας ο ένας, πολύ μακρυά από τον άλλον. Και όλα γίνονται σε ένα βράδυ. Τόσο αργά ... και τόσο γρήγορα. Τόσο ολοκληρωμένα αλλά και τόσο λειψά.

Στη δεύτερη ταινια (before sunset) ...Στο Παρίσι πλέον, σε μια συνάντηση πάλι εντελώς τυχαία, μετά από 10 χρόνια πρακτικής απουσίας και σιωπής. Μετά από 10 χρόνια, που και οι δύο πετύχαιναν και έχαναν στις ζωές τους. Και έχουν πάλι ένα απόγευμα. για μιά συνέχεια. Το αεροπλάνο για τη ΝΥ φεύγει. "Baby ...you' re going to miss that plane ..."

Είναι λοιπον, η απωθέωση των ανθρώπινων συναισθημάτων, που όμως, εκφράζονται μέσα από τη σκέψη, την αγωνία, το παρελθόν και το μέλλον του καθενός, το πείραγμα, την αμηχανία, το δάκρυ, το γέλιο. Και την κίνηση στην πόλη. Περπάτημα, διάλογοι, αγγίγματα, αμηχανίες, και εμείς ... παρόντες. Σαν να είμαστε η Βιέννη και το Παρίσι. Που τους φιλοξενούμε.

Γιατί τώρα Βιέννη και Παρίσι ? Ε μη τα ψάχνουμε όλα. Μπορεί να είναι και πόλεις όνειρο για πολλούς....

και βέβαια ... ένα απόσπασμα από έναν διάλογο, στους δρόμους της πόλης .. (περίπου στο 6ο λεπτό του βίντεοκλιπ) ..

Celine: .... I believe if there's any kind of God it wouldn't be in any of us, not you or me but just this little space in between. If there's any kind of magic in this world it must be in the attempt of understanding someone sharing something. I know, it's almost impossible to succeed but who cares really? The answer must be in the attempt.

και τέλος ... κάποιοι άλλοι διάλογοι Πάντα χρειάζονται ...